Bitkisel tedavi, geleneksel Çin tıbbının önemli bir parçasıdır. Çin’de bitkisel tedavinin geçmişi, tıbbi uygulamaların şamanlar tarafından yapıldığı. 5000 yıl öncesine kadar uzanır. Bu konudaki yazılı ilk bilgi, tıbbın büyük ölçüde büyü ve batıl inanç olarak kabul edildiği MÖ 1500 yılına aittir.
Bu alandaki en önemli gelişme. MO 200 yıllarında Huang Ti Nei-Chingya da Yellow Emperor’s Manual of Internal Medicine’ın (Sarı İmparator’un İç Hastalıkları Kılavuzu) yazıldığı dönemdir. Bu kitapta, yazılı kayıtlar, deneyimler ve gözlemler vurgulanmış; hastalığın “kökeni”ne ilişkin tanı ile belirtilerine ilişkin tam birbirinden ayrılmıştır. MS 7. yy’da ise Çin’de kullanılan 800′den fazla bitkisel kökenli ilacın sınıflandırması yapılmıştır. Bugün, birçoğu Batı’da bitkisel tedavi uygulayan uzmanlar ve tıp araştırmacıları tarafından büyük ilgiyle karşılanan, 5000′den fazla bitkisel ilaç vardır. Çin’de bitkisel tedavi, günümüzde de çok yaygın olarak uygulanmakta, Batı’da da giderek yaygınlaşmaktadır.
Felsefesi
Geleneksel Çin tıbbı, yaşamda dengenin önemine büyük önem veren Taoizm’e dayanır. Bitkiler, bedenin iç dengesinin oluşturulmasına ve sürdürülmesine yardım amacıyla kullanılır. Qi ya da ch’i, yaşam enerjisi ya da tüm bedende ve organların çevresinde dolaştığı düşünülen güçtür. Bu enerji, yin ve yang’dan oluşur; bu iki güç, sürekli hareket halindeyken bir denge oluşturan karşıt kutuplardır.
Hastalıklar, ch’i nin akışında tıkanıklıkların ve yetersizliklerin ortaya çıkması, bu nedenle de yin ile yang arasındaki dengenin bozulmasının bir sonucu olarak görülmektedir. Bu “uyumsuzluk örüntüsü”, vücuttaki organların belirli fiziksel, ruhsal ve duygusal belirtilerle açığa vurduğu bir işarettir.

Bitkiler
Çin’de bu tedavi biçiminde, çok çeşitli bitkiler, mineraller ve hayvansal maddeler kullanılmaktadır. En önemli nokta, tedavi edici etkilerini artırmak için, bitkinin yetiştirilmesi, toplanması ve işlenmesidir. Çin’de bitkisel tedavi uygulayanlar, bitkileri doğal yapılarına (sıcak, soğuk, nötr), tatlarına, görünüşlerine ve özelliklerine (dağıtma, birleştirme, besleme, canlandırma) göre sınıflandırmaktadır. Ayrıca bitkinin yalnızca hastalık belirtilerini (örneğin, ishal) nasıl etkileyebileceğini değil, altta yatan dengesizliği nasıl yok edebileceğini de anlamak gerektiğine inanmaktadır.

Tanı
Çin’de bitkisel tedavi ‘uygulayanlar, hastayı tıbbi geçmişini, yaşam biçimini ve görünüşünü, özellikle de gözlerini, cildini, saçlarını ve tırnaklarını inceleyerek değerlendirmektedir. Ch’i'nin organlardaki akışını değerlendirmek için, altısı el bileğinde olmak üzere on iki nabız noktası kullanılmaktadır. Bu, hekimin, görünen belirtilerin altında yatan uyum bozukluğunu anlamasını sağlamaktadır. Vücutta birbirlerinden tamamen farklı denge bozuklukları, aynı belirtileri verebilir, örneğin baş ağrısı, ya karaciğerde ya da midede bir dengesizlikten kaynaklanabilir.
Tanıdan sonra, hastaya çok çeşitli biçimlerde olabilen (toz, hap ya da doğrudan bitki) bitkisel karışımlar verilir. Doğrudan bitki verileceğinde hasta için özel bir karışım hazırlanır, hasta da bu karışımı 20-40 dakika kaynatarak (geleneksel kil kaplarda yapılması önerilmektedir) ilacını hazırlar. Genellikle, haftalar, hatta aylar sürebilen birkaç tedaviden sonra ch’i'nin dengesine kavuşması gerekmektedir.
Çin’de uygulanan bitkisel tedavinin, hem genel sağlık hem de özel hastalık tedavileriyle uyumlu olduğu söylenmektedir. Bu tedavi biçimi, özellikle deri hastalıkları, migren, halsizlik, solunum ve sindirim sistemi hastalıkları, eklem iltihabı ve üreme sistemi hastalıklarında önerilmektedir.