Sağlıklı Kalmak

Dr. Moshe Feldenkrais (1904-1984), Rusya doğumlu İsrailli bir hekim ve judo uzmanıdır ve kendi hareket eğitimini geliştirebilmek için 40 yıldan fazla çalışmıştır. Onun, hareket aracılığıyla öğrenme sistemi, bilinçli düşünme, hareket etme, algılama ve hissetme üzerinde yoğunlaşmıştır. Bu, zihni ve bedeni çalıştıran fiziksel eğitimin hafif bir biçimidir. (daha fazla…)

Bedensel (somatik) tedaviler, psikolojik tedavilerle masaj, nefes alıştırmaları, fiziksel hareket, beden duruşlarına ilişkin farkındalık gibi teknikleri birleştirerek, bedenle zihin arasında bağ kurmaya çalışır. Bu bakış açısına göre, duygusal ya da psikolojik sıkıntıların, her zaman bedensel bir anlatımı vardır ve tedavi edildiğinde bunun ruh üzerinde olumlu bir etkisi olur. (daha fazla…)

Refleks bölgesi tedavisi olarak da bilinen modern refleksoloji (tepkebilim), 20. yüzyılın başlarında, Amerikalı kulak-burun-boğaz uzmanı Dr. William Fitzgerald tarafından geliştirilmiştir. Fitzgerald, bu tedavi yönteminde, insan vücudunu, yaşam enerjisinin aktığı 10 dikey bölgeye ayırmıştır. Bir bölge içinde elde ya da ayakta bir noktaya basınç uyguladığında, vücudun aynı bölge içindeki diğer kısımlarında ağrıyı yok eden bir etki ortaya çıktığını bulmuştur. (daha fazla…)

Antroposofıst tıp yaklaşımı, Avusturyalı felsefeci ve bilim adamı Rudolf Steiner tarafından 20. yüzyılın başlarında başlatıldı. Bu yaklaşımın merkezinde, insanın bedenden öte bir varlık olduğu, bu nedenle de tıbbi tedavinin, varoluşun fiziksel ve tinsel öğelerini birleştirmesi gerektiği düşüncesi vardır. Bu kapsamda, bitkisel ve homeopati yaklaşımıyla hazırlanmış ilaçlar, sanatsal tedavi, müzik tedavisi ve masajı, içeren doğal ve yaratıcı tedaviler savunulur. Bu tür tedavinin en tanınmışı, kanser hastalarına damardan verilen ve bağışıklık sistemini uyardığı için tümörlere karşı etkili olacağına inanılan ökseotu (Viscum album) ilacıdır. Bu tıp yaklaşımı, Avrupa kıtasında resmi olarak kabul edilmiştir.

Bu tedavi yöntemi, vitamin, mineral ve aminoasit takviyesiyle tedaviyi içeren tıbbi yaklaşıradır. Batıda bu tedavi yöntemi için kullanılan ortomoleküler (orthomolecular) terimi, 1960′larda Amerikalı biyokimyacı Dr. Minus Pauling tarafından türetilmiştir. Yunanca’da ortho sözcüğü “düzeltmek” anlamına gelmekte, bu terimde ise doğru ve dengeli beslenmeyle vücudun sağlığına kavuşması anlamında kullanılmaktadır. (daha fazla…)

19. yüzyılda yaşayan homeopati uzmanı ve kimyager Dr. W. H. Schuessler, vücuttaki hücrelerin sağlıklı işlev görebilmesi için yaşamsal önemde on iki mineral tuzu olduğunu öne sürmüştü. Bunların her birinin etkisini ve eksikliği durumunda ne gibi belirtilerin ortaya çıkacağını da yazmıştı. Schuessler, mineral tuzlarının eksikliğini gidermek için, hücre tuzları olarak da bilinen ve kolay emilmeleri için homeopatik 6x gücünde hazırladığı kendi biyokimyasal tuzlarını geliştirdi. Schuessler, ilaçlarını, homeopatinin “benzerler benzerleri iyileştirir” ilkesiyle hazırlamadığı için, kendisini bu yaklaşımın içinde görmüyordu; o, ilaçlarının, bu minerallerin eksikliğinin yol açtığı belirtileri yok edeceğine inanıyordu.

Japonca’da shiatsu sözcüğü, “parmak basıncı” anlamına gelmektedir. Shiatsu, Japonya’da geleneksel masaj, esneme ve solunum tekniklerine dayanarak geliştirilmiştir. Shiatsu tedavisi uygulayanlar, ki (Çin tıbbında ch’i ya da qı) enerjisinin akışını dengesine kavuşturmak için vücutta basınç uygulayacakları noktaları belirlerken, geleneksel Çin tıbbının meridyen sisteminden yararlanmaktadırlar. Ki eneıjisindeki tıkanıklıkları gidermek amacıyla, vücut ağırlığı verilebilecek biçimde, parmaklar, dizler, dirsekler, parmak eklemleri, avuç içi ve ayaklar kullanılmaktadır. (daha fazla…)

Masaj uygulaması, insanlık kadar eskidir ve tüm dünyada çok çeşitli biçimlerde görülmüştür. Çin yapıtları, masajın geçmişinin MÖ 3000 yıllarına dek uzandığına işaret etmektedir. Hindistan’da, MÖ 1800 yıllarında yazılmış Ayurveda ile ilgili bir metinde, vücudun incinmelerden sonra iyileşmesine yardım etmek için nasıl ovulacağı ve sabunlanacağı anlatılmaktadır. Eski Yunan ve Roma’da, masaj tıbbi tedavide kullanılan çok önemli yöntemlerden biriydi. Yunanlı hekim Hipokrat, MÖ 400 yıllarında “Hekim, birçok şeyde, deneyimli olmalı, ovma yönteminde ise mutlaka deneyimli olmadır. Ovarak çok gevşemiş bir eklem iyileştirilebilir; gevşemiş bir eklem çok acı verir” diye yazmaktaydı. (daha fazla…)

Tui na ya da Batı’daki adıyla akuprejır (acupressure) akupunktur noktalarına, parmak, bazen de dirsek ya da ayakla uygulanan, geleneksel bir Çin masajıdır. Bu tedavi biçiminde, uygulanan basıncın derinliği ve süresi çok önemlidir. Uzman, hastanın öyküsünü alarak, nabız noktalarına (her bilekte altı tane) bakarak ve fiziksel incelemesini yaparak hangi noktaların kullanılacağına karar verir. Bu masaj yöntemi, kişiye otururken ya da uzanırken, hatta giysilerinin üzerinden uygulanabilir. Ayrıca bu masaj biçimini, kişi kendine de uygulayabilir. Bu masaj yöntemi, genel sağlığı güçlendirmek ve ağrıyı geçirmek için kullanılmaktadır.

Akupunktur, geleneksel Çin tıbbının en önemli dalıdır; geçmişi MÖ 1000 yıllarına uzanır. Akupunktur hakkındaki ilk metin, MÖ 200 yıllarında yazıldığı düşünülen Huang Ti Nei-Chingya da Yellow Emperor’s Manual of Internal Mediane’dır (Sarı İmparator’un Dahiliye Kılavuzu). Bu metinde, akupunktur konusunda, sonraki gelişmelere temel oluşturacak, sistematik bir yaklaşım sunulmuştur. Tang hanedanı döneminde (MS 618-907), imparatorluğa bağlı tıp okulunda akupunktur ile uyum, denge ve enerji akışı kavramlarının hastalıkların tedavisine uygulandığı Taoizm felsefesi öğretiliyordu. Günümüzde Çin’de, akupunktur, Batı kökenli tıp uygulamalarıyla birlikte tıbbın en önemli parçasını oluşturmaktadır. Batıda ise akupunktur, 20. yüzyılda hızla yayılmıştır. Hem geleneksel Çin tıbbı içindeki hekimler, hem de tıp doktorları tarafından uygulanmaktadır. (daha fazla…)